• Parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Czechowicach-Dziedzicach
  • Parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Czechowicach-Dziedzicach
  • Parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Czechowicach-Dziedzicach
  • Parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Czechowicach-Dziedzicach
  • Parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Czechowicach-Dziedzicach
  • Parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Czechowicach-Dziedzicach
> <
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
g.jpg
Czwartek, 17 kwietnia 2014 roku        Wielki Czwartek

Oddziaływania Wychowawcze Rodziny

KKK 2204 "Objawienie i właściwe urzeczywistnienie wspólnoty kościelnej ma miejsce w rodzinie chrześcijańskiej, która również z tego powodu może i powinna nazywać się Kościołem domowym" (Jan Paweł II, adbort. apost. Familiaris consortio, 21; por. Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 11). Jest ona wspólnotą wiary, nadziei i miłości; nabiera szczególnego znaczenia w Kościele, jak potwierdza Nowy Testament (Por. Ef 5, 21-6, 4; Kol 3,18-21;1 P 3,1-7).
Międzyosobowe stosunki w obrębie rodzinnego sanktuarium powinny promieniować; na zewnątrz, w przeciwnym bowiem razie ognisko rodzinne stawałoby się miejscem ucieczki i wieżą a kości słoniowej.

Podejmując zobowiązanie miłowania się "według Chrystusa" każde młode małżeństwo zaczyna sobie przyswajać pewien styl życia małżeńskiego i rodzinnego, który będzie polegał na otwieraniu się na przyjście przyszłych dzieci, na swoją rodzinę , na swoich przyjaciół i na towarzyszy pracy. Włącza się ono w dynamizm miłości, która staje się coraz bardziej powszechna. Rodzice i dzieci wzbogacają się bardzo wnosząc w różne sektory życia społecznego to wszystko, co mają i powinni wnieść w ramach własnego zaangażowania. Zagospodarowują i humanizują ogromne działo stworzenia, które jeszcze pozostaje w bólach rodzenia. Postępując w ten sposób, domowy Kościół staje się widzialnym znakiem obecności Boga wśród ludzi. Rodzice wraz z dziećmi dają światu nie tylko nadzieję, ale i pewność, że z Jezusem Chrystusem otrzymaliśmy wszystko. Ludzie dzisiejsi patrząc na życie małżonków chrześcijańskich powinni jakby namacalnie doświadczyć choć drobiny powszechnej miłości Boga .
Jan Paweł II w Liście do rodzin naucza, że wychowanie jest procesem, w którym wzajemna komunia osób dochodzi do głosu w sposób szczególny. Wychowawca jest osobą, która "rodzi" w znaczeniu duchowym. Wychowanie w tym ujęciu może być równocześnie uważane za  prawdziwe apostolstwo. Jest wspólnym uczestnictwem w prawdzie i w miłości, w tym ostatecznym celu, który stanowi powołanie człowieka ze strony Boga Ojca, Syna o Ducha Świętego. Bezpośrednimi wychowawcami w stosunku do swoich dzieci pozostają zawsze na pierwszym miejscu rodzice. Rodzice mają też w tej dziedzinie, pierwsze i podstawowe uprawnienia. Są wychowawcami ponieważ są rodzicami. Jedną z dziedzin, w której rodzina odgrywa niezastąpioną rolę, jest wychowanie religijne, dzięki któremu wzrasta ona jako "Kościół domowy". Wychowanie religijne i katechizacja dzieci ustawia rodzinę w obrębie Kościoła jako prawdziwy podmiot ewangelizacji i apostolstwa.
W adhortacji Familiaris consortino Jana Pawł II czytamy, że rodzina chrześcijańska jest powołana do brania żywego i odpowiedzialnego udziału w posłannictwie Kościoła, w sposób sobie właściwy i odrębny, to jest oddając siebie samą w służbę Kościołowi i społeczeństwu w tym, czym jest i co czyni jako głęboka wspólnota życia i miłości. Rodzina chrześcijańska buduje również królestwo Boże w dziejach poprzez samą codzienną rzeczywistość, określoną i wyznaczoną przez jej warunki życiowe, a więc poprzez miłość małżeńską i rodzinną, przeżywaną w jej nadzwyczajnym bogactwie wartości i wymogów w pełni, wyłączności, wierności i płodności – wyraża i realizuje udział rodziny chrześcijańskiej w misji prorockiej, kapłańskiej i królewskiej Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła : miłość i życie stanowią zatem rdzeń zbawczego posłannictwa rodziny chrześcijańskiej w Kościele i dla Kościoła.
Sobór Watykański II przypomina o tym, gdy mówi: "Rodzina winna dzielić się wspaniałomyślnie swym bogactwem duchowym z innymi rodzinami. To też rodzina chrześcijańska, ponieważ powstaje z małżeństwa, będącego obrazem i uczestnictwem w miłosnym przymierzu Chrystusa i Kościoła, przez miłość małżonków, ofiarną płodność, jedność i wierność, jak i przez miłosną współpracę wszystkich członków ujawniać będzie wszystkim żywą obecność Zbawiciela w świecie oraz prawdziwą naturę Kościoła”.
Małżeństwo, jako wspólnota chciana prze samego Boga, nie ogranicza się do zwykłej wymiany i porozumienia ma miarę wartości czysto ludzkich i prawnych. Zarówno małżeństwo, jak i rodzina, która zeń bierze początek, są rzeczywistościami sięgającymi korzeniami aż do planów Bożych, jest wyrazem miłości Boga i Jego stwórczej mocy.

Małżeństwo i rodzina chrześcijańska realizują zamysł Boży, gdy same starają się rozszerzać i pielęgnować wartość
Ewangelii. Dom, rodzina: "Kościół domowy”, także powinny pełnić dzieło ewangelizacji. Małżonkowie chrześcijańscy bowiem na mocy chrztu i bierzmowania, umocnieni sakramentem małżeństwa, powinni przekazywać wiarę i wnosić w społeczeństwo takie wartości, które przemienią je zgodnie z planem Bożym. Przekonani o obecności Chrystusa w ich rodzinie małżonkowie chrześcijańscy powinni być tymi, którzy najlepiej będą ewangelizować swoje dzieci, przekazując im własne doświadczenia wiary słowem, ale przede wszystkim codziennym świadectwem życia jako małżonkowie, członkowie Kościoła i społeczeństwa.
W encyklice Evangelium vitae czytamy, że szczególne miejsce należy przyznać ludziom starszym. Podczas gdy w niektórych kulturach osoba w podeszłym wieku pozostaje włączona w życie rodzinne i odgrywa w nim czynną i ważną rolę, w innych kulturach człowiek stary jest postrzegany  jako bezużyteczny ciężar i bywa pozostawiany samemu sobie: w takim kontekście łatwo może zrodzić się pokusa eutanazji. Spychanie ludzi starszych na margines albo wręcz ich odrzucanie jest niedopuszczalne. Ich obecność w rodzinie, a przynajmniej utrzymanie kontaktu z nimi, gdyby ze względu na ciasnotę mieszkaniową lub z innych przyczyn ta obecność nie była możliwa, ma fundamentalne znaczenie w kształtowaniu klimatu wzajemnej wymiany i wzbogacającego dialogu między różnymi pokoleniami.

Konieczne jest zatem zachowanie swoistej ,,umowy” między pokoleniami lub jej przywrócenie, jeśli została zarzucona na mocy, której rodzice w podeszłym wieku, bliscy już u kresu  swojej wędrówki, mogą oczekiwać od dzieci opieki i solidarności, jaką sami okazali dzieciom na początku ich życia : wymaga tego posłuszeństwo Bożemu przykazaniu o oddawaniu czci należnej ojcu i matce 3. Człowiek stary nie jest tylko ,,przedmiotem” troski, opieki i służby . On sam może także wnieść cenny wkład w Ewangelię życia. Może i powinien wykorzystać bogate doświadczenie, jakie zdobywał w ciągu lat swego życia, aby przekazywać mądrość, świadczyć o nadziei i miłości.
Jako pierwotna komórka społeczeństwa, rodzina ma prawo oczekiwać wszelkiej pomocy od Państwa, aby móc wypełniać właściwa sobie misję.
Opracowała:
mgr Lidia Kumorek
  • Do Częstochowy
  • Nabożeństwa fatimskie
  • Pomnik papieża
Pomnik papieża
Piesza pielgrzymka na Jasną Górę

Piesza pielgrzymka

Grupa ma charakter rodzinny, wielopokoleniowy. Pielgrzymują zarówno całe rodziny z małymi dziećmi jak i młodzież. Znakiem rozpoznawczym pielgrzymów jest herb miasta – z wizerunkiem św. Andrzeja Boboli – na koszulkach.
Czytaj więcej
 
Figura Matki Bożej Fatimskiej

Na pamiątkę objawień

Nabożeństwo Fatimskie jest odpowiedzią na dwa wezwania Maryi: do modlitwy różańcowej i do czynienia pokuty za grzeszników. Wieczorna procesja ze świecami i figurą Matki Bożej przypomina Fatimę i objawienia Maryi.
Czytaj więcej
 
Figura Matki Boskiej Fatimskiej
 
Pomnik papieża
Pomnik papieża

Pomnik Jana Pawła II

Biskup Tadeusz Rakoczy poświęcił wzniesiony w sąsiedztwie naszej świątyni pomnik Jana Pawła II. Figura, ufundowana przez przedsiębiorców, stanęła w punkcie, pozwalającym ogarnąć wzrokiem czechowicki rynek.
Czytaj więcej